„Мостот“ – метарасказ со скриени цитати

Замислувам дека сум Кафкјанскиот мост. Замислувам дека и двете далечни страни, создадени од глина, се распаѓаат, а јас се обидувам да ги вкоренам моите прсти и стапала во таа глина, којашто ми се распаѓа „пред моите очи“. Успевам да стојам црвсто и студено, токму како камен. Сѐ што знам е мојата функција: да ги однесам минувачите на другата страна. Ако нивните чекори се несигурни треба да ги исправам, ако се сопнуваат треба да ги туркам, ко Планински Бог, на другата страна. Но минувачите не се туристи, бидејќи ниту еден турист не доаѓа на вакви височини, а јас не сум ни забележан на ниедна карта. Минувачите би требало да бидат луѓе, коишто добро ме познаваат и коишто добро ги познавам. Замислувам дека именуваните минувачи се моите животи како дете, патник, сон, самоубиство, искушувач и уништувач.

Прашањето на К. е  дека можеби ова не е првиот пат што доаѓаат кај мене или поминуваат на мене, можеби оние доаѓаат кај мене за илјадити пат. Јас не можам да ги видам кои се. Сѐ што „гледам“ и чуствувам е нивната неподнослива тежина врз моето тело. Свртен кон реката имам увид на тоа што се наоѓа под мене и како и врз земјата на којашто овие минувачи се обидуваат да се снајдат. Јас знам дека глината и на двете страни веќе не држи, а погледот ми е вперен кон пастрмките, коишто го одвлекуваат моето внимание со нивното движење. Можеби токму незабележаните пастрмки во крајот на оваа празнина се клучот! Оние пастрмки, коишто и во древните цивилизации, но и кај Хемингвеј, симболизираат живот, духовна метаморфоза, здравје, среќа и надеж… Овој монолог се расејува низ летниот замрак, и замислувам како моите мисли создаваат еден замаглен циклус. Ако по илјадити пат минувачите доаѓаат кај мене, значи дека не се среќни на ниту една од страните на земјата коишто ги поврзувам. Можеби овој пат треба да им најдам друго решение. Можеби затоа минувачот тропа со стапот. Можеби затоа боли толку многу. Можеби сака да ме разбуди… Можеби е будењето тоа што боли…

Јас не сум „мост“, јас сум „мостот“. Еден мост можеби има можност да носи различни туристи, без да мисли за нив. Но, јас сум „мостот“, наменет за личности, коишто се апстрактни верзии на „јас“. Дали може сите мои „Јас“ и сите нивни тежини да преживеат над мене, за време кога никоја страна на земјата не може да ги држи?

Ако сум јас „мостот“ којшто треба да воспостави некоја комуникација помеѓу две различни, но во суштина исти страни, коишто и онака се распаѓаат, каква вредност има мојата функција?

Цврсто и студено, уште еднаш, треба да се спознаам себеси. Кој сум јас во суштина? – Јас… јас сум камен којшто „плови“ во воздухот, за време кога земјата којашто ме опкржува е од глина… и се распаѓа… и за време кога под мене тече струја на пастрмки… К. ми мрмори „без да падне, ниту еден мост, не може да престане да биде мост“. Јас треба да престанам да бидам мост!

Како и да е, јас сум создаден од камен, и каменот не е наменет да лебди во воздух. Моето место е до оние остри камчиња коишто ме набљудувале отсекогаш.

Замислувам како се вртам, земајќи ги моите минувачи во прегратка, и се спуштам во водата додека ме носи струјата на пастрмки, и секој мој минувач тежнее по својата пастрмка… и сѐ се случи во јазичната структура на едно минато време.

 

Саранда Мехмеди